Dzienniki rysunkowe

Philippe Jaroussky zbyt dumny ze swojego falsetu

2012-02-06T22:21:00.003+01:00

Philippe Jaroussky jest zbyt dumny ze swojego falsetu. Kreuje swój wizerunek jako anioła, jako biel i diamentowy błysk w oku. Stawiam pytanie: "Gdzie jest męskość?". W umiejętności, w "Glam", w... Pięknie?

Całujcie mnie w dupę

2012-01-30T20:12:00.002+01:00

Volver... Wrócić. Wróciłem. Po wielu tygodniach nieobecności. Jednakże moja natura jest przewrotna. Wracam i od razu serwuję Wam pocałunek prosto w dupę.
Całujcie mnie wszyscy w dupę!
Dziękuję.

Papież błogosławi włoskie buty

2011-12-24T13:06:00.002+01:00

W wigilijny wieczór, wyszedłem na spacer, aby w ciepłych światłach okien domów sąsiadów, obejrzeć przygotowania do wieczerzy. Zajrzałem też do Pałacu Papieskiego, ponieważ to ta sama ulica.
Papież stał tam, błogosławiąc włoskie buty. Miał pewne wątpliwości co do czółenek. Wydały się być zbyt grzeszne. Kardynał Soulosis przekonał go jednak, że niektórym szpilki służą do pracy, więc Ojciec Święty zgodził się pobłogosławić również ten rodzaj obuwia.
Wam również życzę błogosławieństwa.

Lady DaDa wracająca z gali rozdania nagród

2011-12-13T21:52:00.004+01:00

Oto historia Lady DaDa. Była szczęśliwa. Była gwiazdą. Ciężko pracowała całą noc. Ubierała jeszcze większe (acz marniejsze) gwiazdy. Piła darmowe wino z dużych lampek. Białe, jak jej paznokcie. Nie spodziewała się, że to początek koszmaru. Stary człowiek (po 70.), zakradł się do garderoby, skąd ukradł jej portfel. IPoda oraz telefon zostawił, myśląc, że to kalkulatory.
Do domu została odwieziona taksówką, przez nowo poznanego kolegę.
W połowie drogi kazała się zatrzymać.
Otworzyła drzwi i...
Rzygnęła.

Owoc granatu

2011-12-11T01:13:00.002+01:00

Namalowałem owoc granatu po powrocie z Toskanii. Martwa natura miała stać się dla mnie odpocznieniem od "drzeworytu". Czysta, malarska... Jednak nie umiałem odpuścić.
W Uffizi widziałem "Madonnę z granatem" Botticellego. Podaje ona Dzieciątku ten owoc nie bez przyczyny! Kiedy granat spada na ziemię, roztrzaskuję się, co wygląda jak ciało umaczane w krwi, więc nie dziwi, iż stał się symbolem męczeństwa. I tak, trzymając ciągłość historii, pomęczyłem się również ja.

Autoportret na wsi

2011-12-03T15:53:00.003+01:00

Autoportret, którego szczerze nie lubię. Autoportret, o którym mogę powiedzieć bardzo niewiele. Bynajmniej dlatego, że nic szczególnego na nim nie ma. Przeciwnie. Zwyczajnie boli mnie to wspomnienie. Koniec wakacji, więc czas opuścić rodzinną wieś, na rzecz miasta. Mikołaj odchodzi.

Tyran

2011-11-18T22:00:00.002+01:00

Tyran nie ma stopy, nie ma też ogona. Wcale nie jest głośny, ponieważ jest na tyle blisko, iż słyszymy jego szept.
Co robi Tyran? Czeka.
W końcu zawładnie rzeczą, z którą nie umiemy się rozstać: Naszym Ciałem.
Czerwone paznokcie, różowe sutki, długie bujne włosy i złoto... To wystarczy, żebyśmy przyssali się do niego (właściwie: "Do niej". W końcu jest kobietą), jak bliźniak-pasożyt: niemi, na wpół otępiali, dajemy się nieść przez świat.
A drugi plan stanowi moja ukochana wieś - Krzewent z jeziorem, mydlnicą, dziurawcem, krowami i ludźmi wyprowadzającymi psy (akurat Ci doszli tu z Warszawy).

Belphegor

2011-11-14T21:59:00.003+01:00

Śpię. Jest noc. Stworzyłem diabła. Później obraziłem, a nawet znieważyłem! Nabiłem na głowę własne zło.
Belphegor jest demonem lenistwa, a do swego ciała zasysa wszelkiej maści muszki, które stanowią piekielne maile od Belzebuba - jemu służą, podglądając ludzi na każdym kroku.

Wika

2011-11-14T00:18:00.003+01:00

Moja suczka Wika, która jest tu szczenna. Data: Sierpień 2011. Miejsce mojego urodzenia: Maleńka wieś Krzewent. We wrześniu dołączyły do niej dwa małe szczeniaczki, które zabrał na wychowanie sąsiad Grzesiu. Wika byłą złą matką. Ciekawsze były dla niej ptaki na trawniku, niż siedzenie w budce, karmiąc młodych. Mimo to, bardzo ją lubię.

Okładka "Voodoo"

2011-11-05T22:15:00.002+01:00

We wrześniu, przyszło mi zaprojektować okładkę do pracy poświęconej strojom, przedmiotom magicznym oraz charakteryzacji, jakie stosują szamanki Voodoo. Przyznam się, bez przypalania gromnicą, iż szczerze mnie ten temat zainteresował. Na drewnianej desce, postarałem się zinterpretować, zobaczony w książce poświęconej magii, mural, jaki stworzył pewien Etiopczyk na ogrodzeniu domu "Widzącej duszę". Był to rodzaj tabliczki z nazwiskiem: "V. D. Szamanka".

Kobieta z wężami

2011-11-01T23:27:00.003+01:00

Odnalazłem mój stary rysunek. Podobnie do mnie, odnalazła go kiedyś moja siostra. Z racji kilkuletniego wieku, zdezorientowana zaniosła go pokojówce Czechnie z zapytaniem: "Pani Czechno, co jest na tym rysunku?". Pokojówka z grymasem zerknęła na kartkę, a następnie płaczącym głosem, bez sekundy zawahania, odpowiedziała: "Indianin!".

Orły

2011-10-25T18:50:00.001+02:00

(Łk, 17, 37-38)
Gdziekolwiek będzie ciało, tam się zgromadzą i orły...

Żebrak Łazarz

2011-10-15T09:59:00.001+02:00

(Łk , 16, 19-30)
Żył pewien człowiek bogaty, który ubierał się w purpurę i bisior i dzień w dzień świetnie się bawił. U bramy jego pałacu leżał żebrak okryty wrzodami, imieniem Łazarz. Pragnął on nasycić się odpadkami ze stołu bogacza; nadto i psy przychodziły i lizały jego wrzody. Umarł żebrak, i aniołowie zanieśli go na łono Abrahama. Umarł także bogacz i został pogrzebany. Gdy w Otchłani, pogrążony w mękach, podniósł oczy, ujrzał z daleka Abrahama i Łazarza na jego łonie. I zawołał: "Ojcze Abrahamie, ulituj się nade mną i poślij Łazarza; niech koniec swego palca umoczy w wodzie i ochłodzi mój język, bo strasznie cierpię w tym płomieniu". Lecz Abraham odrzekł: "Wspomnij, synu, że za życia otrzymałeś swoje dobra, a Łazarz przeciwnie, niedolę; teraz on tu doznaje pociechy, a ty męki cierpisz. A prócz tego między nami a wami zionie ogromna przepaść, tak że nikt, choćby chciał, stąd do was przejść nie może ani stamtąd do nas się przedostać". Tamten rzekł: "Proszę cię więc, ojcze, poślij go do domu mojego ojca! Mam bowiem pięciu braci: niech ich przestrzeże, żeby i oni nie przyszli na to miejsce męki". Lecz Abraham odparł: "Mają Mojżesza i Proroków, niechże ich słuchają!". "Nie, ojcze Abrahamie - odrzekł tamten - lecz gdyby kto z umarłych poszedł do nich, to się nawrócą". Odpowiedział mu: "Jeśli Mojżesza i Proroków nie słuchają, to choćby kto z umarłych powstał, nie uwierzą"".

Człowiek chory na wodną puchlinę

2011-10-08T18:47:00.001+02:00

(Łk, 14, 1-6)
Gdy Jezus przyszedł do domu pewnego przywódcy faryzeuszów, aby w szabat spożyć posiłek, oni Go śledzili. A oto zjawił się przed Nim pewien człowiek chory na wodną puchlinę. Wtedy Jezus zapytał uczonych w Prawie i faryzeuszów: "Czy wolno w szabat uzdrawiać, czy też nie?". Lecz oni milczeli. On zaś dotknął go, uzdrowił i odprawił. A do nich rzekł: "Któż z was, jeśli jego syn albo wół wpadnie do studni, nie wyciągnie go zaraz, nawet w dzień szabatu?". I nie mogli mu na to odpowiedzieć.

Duch nieczysty

2011-10-07T15:28:00.001+02:00

(Łk, 11, 24)
"Gdy duch nieczysty opuści człowieka, błąka się po miejscach bezwodnych, szukając odpocznienia..."

Zaproszenie na wernisaż

2011-10-04T12:13:00.002+02:00

Piękne Panie, Szanowni Panowie,
chciałbym poinformować wszelką duszę o wernisażu moich rysunków, które punktualni mogli zobaczyć w Galerii "Schody" przy Nowym Świecie, a Ci spóźnialscy - muszą dojść na Mariensztat, gdzie przy ul. Garbarskiej 3/5 znajduje się: "ReForma". Tam właśnie, o godz. 19.30, zaprezentuję trochę starego i trochę nowego dorobku. Pomieszam i zmiksuję; podam gazpacho z gorącym barszczem, a na deser baklawę z ostrą peruwiańską czekoladą. Będzie chłodno.
Z poważaniem
Mikołaj Sobczak

Do przyjścia ma zachęcić Was jedna z moich ilustracji: "Chiński Nowy Rok".

Moje urodziny 1783 roku

2011-09-30T11:58:00.002+02:00

Uwaga, przerywamy ilustracje do Ewangelii wg św. Łukasza, aby nadać cykl: "Moje urodziny 1783 roku". Prezentuje on wyjątkowe rysunki, gdyż opowiadają one: co się działo nad Paryżem 21 listopada, kiedy to miał miejsce pierwszy lot balonem bez uwięzi. Na pokładzie znajdowali się: Jean-François Pilâtre de Rozier wraz z markizem François Laurent le Vieux d'Arlandes.
W moje urodziny 1783 roku, Doktor Chat-Noire odkrył nowy gatunek, stanowiący przejście między zwierzęciem a człowiekiem! Skrzyżowanie wilczycy z kobietą. Żyła ona w norach, na obrzeżach Paryża, żywiąc się ptasim mięsem oraz korzeniami.
Natomiast pewna żebraczka z placu Clichy, doznała objawienia. Na kasztanowcu, ukazała jej się blada postać Matki Boskiej, która stała na księżycu, obleczona w słońce i depcząca głowę jadowitego węża. Nowonarodzonym dzieckiem okazał się francuski pisarz Stendhal. Zainspirowany losem matki, opisuje historie paryskiego rynsztoku, stając się tym samym prekursorem realizmu w literaturze francuskiej. Adoptowany później przez urzędniczą rodzinę, która nie znając dokładnej daty urodzenia, podaje w akcie chrztu: 23 stycznia, gdyż dziecko jest wyjątkowo duże.
Jednakże radość narodzin przerywa przeraźliwy krzyk konnych jeźdźców, którzy udali się do Lasku Bolońskiego, aby odbyć potajemny stosunek płciowy. Odnajdują zwłoki markiza Aime-Chavignon, zwisające z drzewa. U stóp jesionu, dostrzegają elegancki bucik oraz cenną perukę (z prawdziwych włosów), które spadły nieszczęśnikowi w trakcie agonalnych drgawek, wprost na list, o wyjątkowo krótkiej treści: "Je ne le ferai pas" - "Nie zrobię tego". Okazało się, iż napięcie wywołane byciem kochankiem królowej, atmosferą skandalu, przerosło młodego hrabiego. Powiesił się dokładnie pod tym drzewem, gdzie potajemnie spotykał się z Marią Antoniną Habsburg. Chciał zniknąć z tego świata kompletnie, więc posunął się nawet do tego, aby otruć własnego psa!
Seks natomiast nie przeszkadzał młodziutkiej markizie San-Savin-Surgertomps... Pragnęła dla siebie trochę więcej pieniędzy, więc utrefniła perukę, wpięła w nią złotą replikę okrętu dalekomorskiego, uwiodła upitego winem wpływowego angielskiego turystę i zgodnie ze swoim ulubionym romansem pt. "Romance", postanowiła utracić dziewictwo, a zyskać funty (te w portfelu i te z sadła na brzuchu) angielskiego potentata herbaty).
A to wszystko - w moje urodziny - 21 listopada roku pańskiego 1783.

Szatan

2011-09-28T21:16:00.000+02:00

(Łk, 10, 18-10)
Widziałem szatana, jako błyskawicę z nieba spadającego...

Uzdrowienie epileptyka

2011-09-24T12:19:00.003+02:00

(Łk, 9, 37-43)
Następnego dnia, gdy zeszli z góry, wielki tłum wyszedł naprzeciw Niego. Naraz ktoś z tłumu zawołał: "Nauczycielu, spojrzyj, proszę Cię, na mego syna; to mój jedynak. A oto duch chwyta go, tak że nagle krzyczy; targa go tak, że się pieni, i tylko z trudem odstępuje od niego, męcząc go. Prosiłem Twoich uczniów, żeby go wyrzucili, ale nie mogli". Na to Jezus rzekł: "O plemię niewierne i przewrotne! Jak długo jeszcze będę u was i będę was znosił? Przyprowadź tu swego syna!". Gdy on jeszcze się zbliżał, zły duch porwał go i zaczął targać. Jezus rozkazał surowo duchowi nieczystemu, uzdrowił chłopca i oddał go jego ojcu. A wszyscy osłupieli ze zdumienia nad wielkością Boga.

Opętany z Gerazy

2011-09-20T19:42:00.004+02:00

(Łk, 8, 26-39)
I przypłynęli do kraju Gergezeńczyków, który leży naprzeciw Galilei. Gdy wyszedł na ląd, wybiegł Mu naprzeciw pewien człowiek, który był opętany przez złe duchy. Już od dłuższego czasu nie nosił ubrania i nie mieszkał w domu, lecz w grobach. Gdy ujrzał Jezusa, z krzykiem upadł przed Nim i zawołał: "Czego chcesz ode mnie, Jezusie, Synu Boga Najwyższego? Błagam Cię, nie dręcz mnie!". Rozkazywał bowiem duchowi nieczystemu, by wyszedł z tego człowieka. Bo już wiele razy porywał go, a choć wiązano go łańcuchami i trzymano w pętach, on rwał więzy, a zły duch pędził go na miejsca pustynne. A Jezus zapytał go: "Jak ci na imię?" On odpowiedział: "Legion", bo wielu złych duchów weszło w niego. Te prosiły Jezusa, żeby im nie kazał odejść do Czeluści. A była tam duża trzoda świń, pasących się na górze. Prosiły Go więc [złe duchy], żeby im pozwolił wejść w nie. I pozwolił im. Wtedy złe duchy wyszły z człowieka i weszły w świnie, a trzoda ruszyła pędem po urwistym zboczu do jeziora i utonęła.
Na widok tego, co zaszło, pasterze uciekli i rozpowiedzieli to w mieście i po zagrodach. Ludzie wyszli zobaczyć, co się stało. Przyszli do Jezusa i zastali człowieka, z którego wyszły złe duchy, ubranego i przy zdrowych zmysłach, siedzącego u nóg Jezusa. Strach ich ogarnął. A ci, którzy wiedzieli, opowiedzieli im, w jaki sposób opętany został uzdrowiony. Wtedy cała ludność okoliczna Gergezeńczyków prosiła Go, żeby odszedł od nich, ponieważ wielkim strachem byli przejęci. On więc wsiadł do łodzi i odpłynął z powrotem.
Człowiek zaś, z którego wyszły złe duchy, prosił Go, żeby mógł zostać przy Nim. Lecz [Jezus] odprawił go słowami: "Wracaj do domu i opowiadaj wszystko, co Bóg uczynił z tobą". Poszedł więc i głosił po całym mieście wszystko, co Jezus mu uczynił.

Człowiek z uschłą ręką

2011-09-18T11:49:00.000+02:00

(Łk, 6, 6-11)
W inny szabat wszedł do synagogi i nauczał. A był tam człowiek, który miał uschłą prawą rękę. Uczeni zaś w Piśmie i faryzeusze śledzili Go, czy w szabat uzdrawia, żeby znaleźć powód do oskarżenia Go. On wszakże znał ich myśli i rzekł do człowieka, który miał uschłą rękę: "Podnieś się i stań na środku!" Podniósł się i stanął. Wtedy Jezus rzekł do nich: "Pytam was: Czy wolno w szabat dobrze czynić, czy wolno źle czynić; życie ocalić czy zniszczyć?". I spojrzawszy wkoło po wszystkich, rzekł do człowieka: "Wyciągnij rękę!" Uczynił to i jego ręka stała się znów zdrowa. Oni zaś wpadli w szał i naradzali się między sobą, co by uczynić Jezusowi.

Powrót syna marnotrawnego

2011-09-05T14:27:00.002+02:00

(Łk 15,11-32)
Pewien człowiek miał dwóch synów. Młodszy z nich rzekł do ojca:
"Ojcze, daj mi część majątku, która na mnie przypada". Podzielił więc majątek między nich. Niedługo potem młodszy syn, zabrawszy wszystko, odjechał w dalekie strony i tam roztrwonił swój majątek, żyjąc rozrzutnie. A gdy wszystko wydał, nastał ciężki głód w owej krainie i on sam zaczął cierpieć niedostatek. Poszedł i przystał do jednego z obywateli owej krainy, a ten posłał go na swoje pola żeby pasł świnie. Pragnął on napełnić swój żołądek strąkami, którymi żywiły się świnie, lecz nikt mu ich nie dawał. Wtedy zastanowił się i rzekł: Iluż to najemników mojego ojca ma pod dostatkiem chleba, a ja tu z głodu ginę. Zabiorę się i pójdę do mego ojca, i powiem mu: Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Bogu i względem ciebie; już nie jestem godzien nazywać się twoim synem: uczyń mię choćby jednym z najemników. Wybrał się więc i poszedł do swojego ojca. A gdy był jeszcze daleko, ujrzał go jego ojciec i wzruszył się głęboko; wybiegł naprzeciw niego, rzucił mu się na szyję i ucałował go. A syn rzekł do niego: "Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Bogu i względem ciebie, już nie jestem godzien nazywać się twoim synem". Lecz ojciec rzekł do swoich sług: "Przynieście szybko najlepszą szatę i ubierzcie go; dajcie mu też pierścień na rękę i sandały na nogi! Przyprowadźcie utuczone cielę i zabijcie: będziemy ucztować i bawić się, ponieważ ten mój syn był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się". I zaczęli się bawić.
Tymczasem starszy jego syn przebywał na polu. Gdy wracał i był blisko domu, usłyszał muzykę i tańce. Przywołał jednego ze sług i pytał go, co to ma znaczyć. Ten mu rzekł: "Twój brat powrócił, a ojciec twój kazał zabić utuczone cielę, ponieważ odzyskał go zdrowego". Na to rozgniewał się i nie chciał wejść; wtedy ojciec jego wyszedł i tłumaczył mu. Lecz on odpowiedział ojcu: "Oto tyle lat ci służę i nigdy nie przekroczyłem twojego rozkazu; ale mnie nie dałeś nigdy koźlęcia, żebym się zabawił z przyjaciółmi. Skoro jednak wrócił ten syn twój, który roztrwonił twój majątek z nierządnicami, kazałeś zabić dla niego utuczone cielę". Lecz on mu odpowiedział:
"Moje dziecko, ty zawsze jesteś przy mnie i wszystko moje do ciebie należy. A trzeba się weselić i cieszyć z tego, że ten brat twój był umarły, a znów ożył, zaginął, a odnalazł się"

Tym samym otwieram cykl ilustracji do Ewangelii wg św. Łukasza.
Chociaż praca powstała wcześniej niż tatuaż, dedykuję ją Pani od ptaków.

Komunia

2011-09-02T13:01:00.003+02:00

Komunia to... Komunia to...? Komunia to moment kiedy próbujesz coś zrozumieć, a wszystko zdaje się być tym samym. Oceany toczą swoje wody, a klepsydry przesypują piaski. Opłatek smakuje mąką, a nazywa się już Eucharystią - Ciałem. Jednak nie ma nic z mięsa: nawet gotowanego! Zresztą jak smakuje ciało samego Boga? Może właśnie tak: lekko słodkawe, ale wręcz niewyczuwalnie; kruche, bo po sekundzie rozpływa się na języku, jakby w obawie, że zostanie znowu schwytane i ukrzyżowane przez złych ludzi. W Komunii łączymy się z Bogiem. Komunia - z łac. wspólnota, jedność. Ale gdzie to dalej płynie? Może białe kółko wpada prosto do serca?
"Komunia" - cykl 6 prac tuszem, z czego 2 zaginęły.

Początek świata

2011-08-29T00:30:00.002+02:00

Natura przynosi ptaki niebieskie. Rodzi zwierzęta oraz daje ludziom ogień. Żebrak i mnich piją z jej matczynej piersi życiodajną energię. Z kotła leje się woda, rodząca życie: obfitujące w rośliny i owoce, które wkrótce zaludnią ziemię - teraz jeszcze pustą i jałową. Oto początek świata.

Spowiedź

2011-08-15T14:35:00.003+02:00

Pierwszy piątek miesiąca, według Kościoła, ma nam zapewnić dogodną śmierć. Przyjąć tego dnia komunię (zwykle też: wyspowiadać się), gwarantuje śmierć bez towarzystwa diabła, zawzięcie przekonującego nas, iż po śmierci nic nie czeka. Moja ciocia, a była zakonnica: siostra Janina, całe życie odmawiała różaniec właśnie w tej intencji: żeby szatan nie przyszedł do niej w chwili śmierci i nie przemówił swoim miłym głosem: "Zwątpij, a dam ci coś naprawdę fajnego". Ciocia faktycznie zmarła - na dzień przed sprawdzianem z fizyki (nauczyłem się rozwiązań na pamięć). Miałem dziwne przeczucie, że to właśnie ona będzie moim przewodnikiem w niebiesiech, kiedy tam trafię. Chcąc się upewnić, leżąc już w łóżku, powiedziałem: "Teraz puknę w szafę trzy razy. Jeśli mnie usłyszysz, odpukaj". Raz, dwa, trzy. Nic. Zrobiłem kilka zdjęć z fleszem, w ciemnym pokoju. Może zarejestruję jej obecność? Powtarzam. Raz, dwa, trzy. Nic. Tej nocy, śniło mi się, iż wchodzę po stromych schodach wyjątkowo starej kamienicy. Pną się aż pod sam szczyt, ku dziwnej jasności. Mijam na nich mnóstwo ubranych na biało ludzi. Głównie dziewczynki w za dużych szpilkach, z zamkniętymi oczami, otwartymi buziami - jakby gotowe przyjąć Hostię. Biały tłum kiwał się, wchodził powoli. Trochę jęczał - jak w teatrze Kantora. Na półpiętrze, zauważyłem drzwi do mieszkania. Nad nimi migająca czerwona lampka. Raz, dwa, trzy. Stop. Raz, dwa, trzy. Stop. Wszedłem. Wielki dębowy stół, za oknem łyse, kołyszące się gałęzie na tle nocnego nieba, a pod ścianą rozłożony tapczan, z owiniętą w grube pierzyny Janką. Nagle, wnętrze zapaliło się na czerwono. Raz, dwa, trzy. Stop.
"O, widzisz! To ty pukasz" - mówi ciocia - "Za każdym razem, jak ktoś łapie z nami kontakt, zapala się nam taka lampka. O! Znowu pukałeś. Ja widziałam: dokładnie sześć razy. Nie mogłam Ci odpowiedzieć, bo już się położyłam", "Przecież ty umarłaś", "Nie, wcale nie! Ja niedługo wrócę i powiem Oli (swojej siostrze), żeby mnie czasami nie spaliła. Wolałabym być pochowana w trumnie. Nie w Jeleniej Górze, ale w Wojcieszowie. Tam już mam swój grób. Muszę powiedzieć to Oli".
Minęło kilka miesięcy. Odwoziłem chrzestną na lotnisko. Padał deszcz, więc zebrało się nam na wspomnienia o Cioci.
"Wiesz, czuję, że ona będzie moim przewodnikiem. Ona mnie nauczy, jak żyć w niebiesiech, jakie pieśni śpiewać z Aniołami i czy mówić do Boga po imieniu, czy per Tato". Został nam kilometr do celu, kiedy ja przywaliłem w ogromnego, amerykańskiego Jeepa.
Ot, moja spowiedź.

Tryptyk gwiazd

2011-08-04T18:40:00.004+02:00

Prezentuję tryptyk poświęcony trzem gwiazdą: Marlenie Dietrich, Elizabeth Taylor oraz Lindsay Lohan.
Gang srok budzi mnie każdego ranka, krzycząc na balustradzie balkonu. Trwam na dziwnym plenerze: maluję, rysuję, a ignoruję pejzaż. Nawet nie piję. Nawet nie palę. Nawet zapomniałem po co był ten "Wieczernik"?

Wracam w cień - nagrody GrafEx 2011

2011-07-28T00:09:00.003+02:00

Nie zostawiła mi czasu na żale. Musiałem wypuścić z rąk jej sadełko. Jest wciąż taka sama: "Samica niesamowita, mój Kotek". Bez wysokich obcasów, łez - wszystko mi odebrała. Wygrałaś - o czym dobrze wiesz. Wyjechałaś zbyt daleko, żebyśmy mogli razem do tego dorosnąć... Porzuciłem ciężarówkę pełną kłopotów. Moje uszy nadają się na złom. Wracam w cień.
Powiedzieliśmy sobie tylko: "Do widzenia". Umarłem sto razy. Wróciłaś do niego, a ja wracam... Do nas.
Bardzo Cię kochałem. Nawet o tym nie wiesz. Teraz, Ty kochasz wkłady, a ja Papieża. Jestem jak rurka: mały, cienki penis turla się po ścianach, wewnątrz mnie.
Powiedzieliśmy sobie tylko: "Do widzenia". Umarłem sto razy. Wróciłaś do niego, a ja wracam...
Wracam w cień.
Cień.
Cień.
Cień.
Cień.
Czerń.
Czerń.
Czerń.
Wracam w cień.

Magazyn "Exklusiv" nagrodził mnie 2. miejscem w kategorii Ilustracja modowa za te trzy prace: "John Galliano", "Walter Van Beirendonck", "Ann Demeulemeester".

Mój dyplom

2011-07-04T23:42:00.002+02:00

Oto mój dyplom. Oto mój promotor: prof. Mieczysław Wasilewski. Jeśli interesujesz się plakatem, to na pewno go lubisz.
A oto objaśnienia:

„Aneta - jamnik dla Anety Jaźwińskiej”: jamniki to bardzo radosne, ruchliwe psy znane ze swojej charakterystycznej długości, która kojarzy mi się z linią horyzontu, pojawiającą się w pejzażach dr Jaźwińskiej. Właśnie temu gatunkowi poświęciła ona swoją twórczość. Wybór owego psa potwierdził dodatkowo fakt, iż malarka jest właścicielką jamnika. Żółć tła miała nawiązywać do jej australijskich pejzaży, przesyconych ciepłem.
„Antek – kruk dla Antoniego Fałata”: kruki są ptakami słynącymi z inteligencji oraz szlachetnego czarnego ubarwienia. Rektor otrzymał go z racji ciemnego koloru swoich podobrazi, który stał się jego swoistym znakiem rozpoznawczym. Zresztą, na jednym z obrazów Profesora, dostrzegłem parę kruków, co potwierdziło mój wybór. Cyjan tła, nawiązuje do licznych błękitów, jakie stosuje w swoich pracach.
„Basia – kot dla Barbary Szubińskiej”: koty słyną ze swojej gracji, powściągliwości, jak i również pieszczotliwości. Odkąd zobaczyłem Profesor w Akademii, od razu zaczęła funkcjonować w mojej głowie jako kotka. Swoje obrazy maluje bardzo subtelnie – prążkami lub cętkami, które przywodzą na myśl maść tych zwierząt. Zieleń tła nawiązuje do rozlicznych pejzaży oraz dzieciństwa spędzonego na wsi.
„Franek – byk dla Franciszka Starowieyskiego”: siła i moc z jaką utożsamia się byka była obecna w patetycznych rysunkach tego grafika. Wielokrotnie powracał on również do tego zwierzęcia w swoich pracach, jak „Porwanie Europy”. Poza tym, w latach studenckich używał pseudonimu Jan Byk, więc trudno o bardziej adekwatny wybór. Magentą chciałem podkreślić „krwistość” jego aktów, ale również wielką miłość do kobiet.
„Rysiek – lew dla Ryszarda Osadczego”: król zwierząt – król grafiki. Dziekan traktuje swoją pracownię jak królestwo. Musiałem, więc dopasować doń zwierzę, które odzwierciedli tę funkcję. Czerwień przypomina o „Kompozycjach transkosmicznych”, gdzie obraz budują płomienie.

Finisaż

2011-06-30T17:47:00.002+02:00

W dniu jutrzejszym, 1. lipca, o godz. 20.00, w galerii "Schody" przy Nowym Świecie 39, odbędzie się smutny finisaż mojej wystawy. Właśnie w tym tkwi sprawy sedno - bym mógł z tysiąca dróg, wybrać tę jedną. Gdy tak zrządzi traf, że ktoś przyjdzie i gdy kark będę umiał zgiąć, siłą wziąć przyniesione kwiaty, gdy w tym nie zgubię się, nie zwiodą mnie niełatwe przemowy - wierzcie mi - na finisażu tym, zobaczycie wiele!

Kilka prac z wystawy

2011-06-26T16:08:00.003+02:00

Jeszcze nie umieram. Być może, któregoś rana nawet sprzątnę mieszkanie: spalę zimowe śmieci na ogniskach z kiełbaskami. Letnie burze obudzą we mnie zieloną chuć. Jeszcze nie umieram, bo oczy mi się palą. Mam na co czekać: aż pokłonią się ci, co wygrażali palcem. Jeszcze nie... Długo nie. Nie martwię się, gdy oblewam dyktando u starej profesor Nadziei. Spisuję jej słowa w serca kajeciku, żeby nie ulegać zbędnym niepokoją. Jeszcze nie umieram, bo jestem jak stary gawron, który nie boi się stracha, wydziobując ziarna. Sól uchroni mnie od zepsucia, a oliwa nauczy sprawiedliwości.
Chęć życia mi nie zbrzydła. Chociaż skrzydła stopiło słońce, to w wolnej chwili kleję połamane piórka. Stoi Ikar, który nie raz już runął w morze: "Gdyby dobrze zawiało, to znowu bym pofrunął".
Jeszcze nie umieram, bo chcę pokazać kilka prac z wystawy. Jeszcze nie... Długo nie!

Mikołaj ma piekło w głowie

2011-06-22T22:18:00.005+02:00

Gdy duch nieczysty opuści człowieka, błąka się po miejscach bezwodnych, szukając spoczynku. A gdy go nie znajduje, mówi: "Wrócę do swego domu, skąd wyszedłem". Przychodzi i zastaje go wymiecionym i przyozdobionym. Wtedy idzie i bierze siedem innych duchów złośliwszych niż on sam; wchodzą i mieszkają tam. I stan późniejszy owego człowieka staje się gorszy niż poprzedni.

(Łk, 11, 24-26)

Zapraszam Państwa do Piekła. Nie będzie to wcale długa podróż. Niekonieczne jest tu zbiorowe samobójstwo, ani satanistyczny seans. Kiedy już znajdziemy się na brudnej podłodze w szalenie drogich szpilkach, możemy rozpocząć zwiedzanie.

Katarzyna Gawłowa – artystka naiwna z Zielonek k. Krakowa, której portret prezentuję na wystawie, narysowała kiedyś diabła. Jej gościom nie mógł umknąć fakt, iż ów rysunek był przybity gwoździem do drzwi: skoro diabeł ją kusił, zmaterializowała go i uwięziła. Kuszenie dobiegło końca.

Chociaż nie znałem tej historii wcześniej, posługiwałem się tą samą zasadą: chora, wstydliwa, czy niepokojąca myśli, przechodziła na papier. Była to dla mnie forma „higieny” - mój prywatny mini-egzorcyzm. Co jednak dzieje się z „Wypędzonym”?

Św. Łukasz wspomina o pustyni. Bohaterowie moich rysunków są również zawieszeni w rachitycznym pejzażu: zamienionym w krew („Leda”), z kwitnącymi chwastami, zagłuszającymi inne rośliny („Łąka”, „Dobry pasożyt”), wyjałowionym niczym lodowiec („Atak Człowieka-Waginy”), aczkolwiek – bywa i tak, iż to pejzaż pomaga dopełnić dzieła („Dziewczyna masturbująca się w czosnku”). W tym świecie nie ma miejsca na normalność i poprawność: tutaj pielgrzymują wszyscy banici mojej głowy, każda istota nie mieszcząca się w ramach: „Tak wypada”. Jednak, nie można ulec złudzeniu, iż to wszystko jest takie odległe, takie nie z naszych realiów. Natura pokazuje znacznie brutalniejsze oblicze, niż myślimy. Bezlitośnie sterując procesami starzenia, śmiercią, uświadamia nam swoją potęgę. Mogłem tego doświadczyć, mieszkając na wsi, gdzie nie można przeżyć nie okazując jej szacunku, a nawet miłości. Bezwarunkowa akceptacja swojego kata, pozwala człowiekowi na szczerość. Może to niegrzeczne, ale serwuję Państwu – bez aperitifu, przystawek – surowe mięso. Mam nadzieję, że nie dojdzie do niestrawności.

Wszystko wydaje się być już jasne. Jednak myśli powracają. Nieco zmienione, traktujące na inne tematy, ale tak jak u św. Łukasza, atakujące ze zwielokrotnioną siłą. Rysowanie staje się uzależniające: wszystko ulega zapisowi, podejmowane są próby oswojenia rzeczywistości. Dlatego gwiazdy, naznaczone swoją pychą, przemieniają się w zombie, a ofiara niezabezpieczonego rusztowania awansuje do rangi „Św. Sebastiana”. Nawet nad wymarzonymi wakacjami na Minorce, już czyha diabeł, uzbrojony w nieskończone liczby głów, które nakłaniają do złego: „Więcej, więcej, więcej!”. Niepohamowana konsumpcja spustoszyła nawet nasze sypialnie. Znudzeni nowymi partnerkami, szukamy lepszej rozkoszy, kreując takie stworzenia, jak syjamskie bliźniaczki, które żyją tylko po to, aby je kochać.

Operujemy się dla piękna, dla lepszych wrażeń. Doczepiamy, wymieniamy... I stan późniejszy owego człowieka staje się gorszy niż poprzedni.

Piekło wcale nie jest tak daleko, a jego mieszkańcy nie powinni wydawać nam się obcy. Może warto czule wymienić uścisk dłoni, wytrzymać to spotkanie przy wyjątkowo gorącej herbatce, a potem kulturalnie wskazać drzwi.

Osioł w ogniu

2011-06-09T15:11:00.001+02:00

Jesteśmy uwięzieni w naturze. Żyjemy nią, pożeramy, a czasem oddajemy się bezmyślnie, chcąc więcej i więcej. Myślałem, że mogę to zrozumieć: comiesięczne zakochanie, rozpacz po dziewczynie, która nigdy nie była moja... Jednak nie umiem! Czy służy to destrukcji socjologicznej? Raczej nie...

Myślę o Tobie - pomiędzy nogami

2011-06-07T00:39:00.002+02:00

Przychodzi noc. Myślę o Tobie. Wracam do domu. Myślę o Tobie. Kiedy ona dzwoni... Tak, myślę o Tobie. "Co u Ciebie?" - pyta, a ja myślę o Tobie. Rozstaliśmy się. Myślę o Tobie. Uśmiecham się. Nie mogę ukryć: myślę o Tobie.
Nie wiem, gdzie spędzasz dni. Kto jest Twoim kochankiem, a kto przyjacielem. Wiem za to na pewno, kto o Tobie myśli. Za światłami miasta, rezygnuję z życia, o którym marzyłem. Wybacz mi, jeśli nigdy nie uwolnię się od marzeń... Wolność.
Już późno. Myślę o Tobie. Odprowadzam ją do domu. Myślę o Tobie. "Przepraszam, jestem bardzo zmęczony...". Myślę o Tobie. W cieniu. Myślę o Tobie. Zamykam oczy. Myślę o Tobie. Upadam. Myślę o Tobie.

Chłopak z Vogue'a

2011-06-01T18:04:00.003+02:00

Ten chłopak jest z Vogue'a i go nie lubię. Tak samo jak są przyjaciele, których się nie lubi. Smakują jak guma "Shock" na drugą stronę: słodki syrop otula kwaśną - do upadłego - gumową otoczka. Coraz mniej ludzi mówi mi: "Do widzenia", a uściski dłoni wymieniam jedynie z profesorami - widocznie to ładny stary zwyczaj, dziś już nie aktulany.
Miłość jest tylko historią, a ja mam swoją religię. Będę tańczył z własnymi rękami - tak jak przykazał Jezus.

Sutek

2011-05-30T00:50:00.003+02:00

Zawsze, kiedy mówimy sobie: "Do widzenia", troszeczkę umieram. Zawsze, kiedy mówimy sobie: "Do widzenia", troszeczkę pytam: "Dlaczego?". Dlaczego Bóg nade mną, który musi być w pełni sił, tylko troszeczkę mnie kocha, pozwalając Ci odejść? Kiedy potrzebujesz wiosennego powietrza - zaczynam nim oddychać! Słyszę dźwięk przekręcanego klucza - zaczynam o tym śpiewać! Nie ma miłości, która nas znajdzie, jednak jak dziwnie jest zmienić naturę (żeby działała po naszej myśli). Zawsze kiedy mówimy sobie: "Do widzenia"...

Lady Gaga - Bez słowa

2011-05-26T21:42:00.001+02:00

Bez słowa

Nie mogę uwierzyć w to, jak mnie sprzedałaś.
Zeszłej nocy byliśmy jeszcze sami
- My i twoje podniesione ręce.

Jednak, dałaś sobie spokój, Bejbi.

Nie mogę uwierzyć w to, jak na mnie patrzyłaś.
Szklanymi oczami Dżejmsa Dina
- Obcisłe dżinsy, długie włosy i

Papieros, który uśmierca linie.

Mógłbym to naprawić, jeśli coś popsujesz?
Twój lincz jest tylko żartem.

Nigdy więcej nie będę rozmawiał.
Oł gerl, zostawiłeś mnie bez słowa.
Bardzo bez słowa.

Nigdy więcej się nie zakocham.
Oł gerl, zostawiłeś mnie bez słowa.
Bardzo bez słowa.

Nie mogę uwierzyć w to, jak na mnie nasrałaś.
Połowa gówna z pękniętego słoika

- Uderzenie twojego serca oznacza,

Że śnisz o jądrach.

Nie mogę uwierzyć w to, jak na mnie patrzysz.
Oczami wydłużonymi Dżonym Łokerem.
- "Ona chce cię zlalkować, a potem ryż na drogę!
Nie ma miłości w tym lwim kierowcy!"

Wiem, że to skomplikowane, Bejbe, ale tracę iluzję.
Trzymam już w szklance ryż i czekam na komendę.
Złamałem ramię, więc zawierzam podniecać twoje przyjaciółki.

Nigdy więcej nie będę rozmawiał.
Oł gerl, zostawiłaś mnie bez słowa.
Bardzo bez słowa.
Nigdy więcej się nie zakocham.
Oł frend, zostawiłaś mnie bez słowa.
Bardzo bez słowa.

Jak? Jak? Jak?
Jebnę obcasem w pianino.
Jak? Jak? Jak?

Po wszystkim wypiję drinka, w barze, gdzie ostatnio byliśmy.
Mogłabyś mi dać miłość? Chciałabyś mi dać? To dla ciebie.
Po wszystkim przelecę różne dziewczyny.
Mogłabyś mi dać miłość? Chciałabyś mi dać? Obiecuję! To dla ciebie.
Nigdy więcej nie napiszę piosenki, po tym jak powiesz mi: "Cześć"!
Nie zakocham się.
Bez słowa.
Bardzo bez słowa.
Będziesz jeszcze coś mówiła,
Ale mnie poderwie już inna laska,
a ty wybrałaś śmierć i firmę.
Dlaczego "bez słowa" oł, oł?

Bowie

2011-05-12T21:47:00.000+02:00

Tańczyłem kiedyś do jego piosenki, ale byłem chyba pijany. Do Warszawy nie jadę, do Krakowa nie jadę, życie na Marsie jakoś się kręci, a duch homoseksualisty straszy dzieci na cmentarzu. Tak wygląda zwykły dzień z różnymi źrenicami. Ktoś tam zakochał się w Judaszu, a jakiś pan śpiewa, że chciałby kochać, ale "just a different kind".
Oto okropny uśmiech Boga Włosów, na pożegnanie, po tym, kiedy odchodził ze swoją myszką. Moja mama jęczy: "Nie", a tata powtarza: "Idź!". Nie mam przyjaciół, żeby pogrzeszyć. Teraz idę przez słońce, które potrafi marzyć, do miejsca z najczystszym widokiem. Strzelam w srebrny ekran. Ale film pędzi, jak wilk! Dryfuję dziesięć razy wokół Marsa. Przyciągam tylko spojrzenia głupców, a chciałbym się wreszcie skupić!
O, patrz: biją się na parkiecie! Oł men, popatrz na tamtego ducha! To popieprzony szoł. Długi facet bije złych. Bylibyście zachwyceni, gdybyście wzięli udziału w tym bestsellerowym szoł. To jest życie na Marsie.

Święte rodzeństwo

2011-05-10T00:09:00.002+02:00

Nadszedł czas, smutny czas moich ilustracji. Zamierzam Was nimi zarzucić, aż zjecie własne kiszki i powiedzie: "Nawet smaczne, ale bez Ciebie to bym nie spróbował". Zaczynam od dyptyku zatytułowanego: "Święte rodzeństwo". Zakonnica jest moją dziewczyną a kardynał to jej brat bliźniak. Buziaki dla Chrystusa.
Kici, kici, jaja, dza. dza.

Om du lämnade mig nu

2011-05-08T00:33:00.004+02:00

Obudziłem się w środku nocy i poszedłem na długi spacer. Gdzieś w obcym mieście, chciałbym spotkać twoje oczy. Nie w takim pośpiechu. Może zamiast nich, spotkam kogoś nowego? Mam teraz sporo czasu dla siebie. Tak jak i ty. Jeśli mnie teraz zostawisz, będę oddychał w próżni.
Chciałbym siedzieć w pociągu do Paryża, a Sztokholm niech znika! Chciałbym mieć więcej czasu... Przynajmniej powiedziałem, że "chcę". Chciałbym zasnąć, pędząc sto mil przez Europę. Chociaż, od dzisiaj jesteśmy już sobie obcy, to mam taką pewność, że właśnie teraz chciałbym spróbować twoich ust. Jeśli mnie teraz zostawisz, będę szukał innych.
Mogę żyć bez twojej twarzy. Odzyskuję równowagę. Żałuję jednego: przegapiłem moment, kiedy staliśmy się koedukacyjni. Może powinienem teraz odnowić stare kontakty, które przegrałem będąc gdzieś z tobą. Myślę, że jest ktoś, kogo będę mógł nazwać: "Moją".
A może powinienem poszukać kogoś młodszego, jak piórko w kapeluszu? Byłaby to dziewczyna, która ogrzeje mnie w nocy. Jednak nigdy nie będzie wystarczająco cierpliwa. Nikt mnie nie zna, tak jak ty. Jeśli mnie teraz zostawisz, chciałbym utknąć w mojej samotności... Ponownie.

Sznycel flamastrowy

2011-05-04T12:25:00.001+02:00

Duża porcja kotletów jest poszukiwana w każdej restauracji. I dlatego, z tej przyczyny, kolejki po schabowego wielkości talerza, ustawiają się już od samego rana, przy Pl. Konstytucji. Ja mam to gdzieś: wędliny nie lubię, bo powiedzcie mi: mięso, jeśli ugotujemy je, robi się szare. A wszystkie wędliny są różowe. Musi, więc coś być nie tak! Dlatego ja zamiast Winer Sznyclem, karmię Was moimi rysunkami flamastrem. Chcę już skończyć ich publikowanie, bo widzę, że się nie podobają... Mam jeszcze tylko jeden flamastrowy post - obiecuję!

Ludzie z tramwaju

2011-04-29T23:01:00.002+02:00

Ludzie w tramwajach, widok was dziwny. Widzę brata mego, na twarz upadłego. Wokół smutek, strach ściska. Krwawe poty z siebie wyciskam - ach, ręko rysująca, wciąż nie widać końca! Jest dziadek jadący z torbą na Pragę i czarne rękawiczki. Nagle ktoś się z zewnątrz zjawia, ze mną w udręce rozmawia... Ach, szkicowniku znużony, przede mną rozłożony!

Pryszczol

2011-04-27T13:02:00.000+02:00

Jasse shalom, jasse shalom, shalom aleinu wo'alko Ijshrael.

Alef - Miał chłopiec pryszcze
Bet - To sam Pan mu je zesłał
Gimel - Śpiewaj chłopcze Panu
Dalet - Chwal cuda jego
He - Bo Twoja twarz naznaczona
Vav - Cudem jego trądu
Zayin - Jako Hiob tak i Ty
Chet - Dotknięty przez Pana jesteś
Tet - Chwalmy śpiewem i tańcem
Yod - Pryszcze Twe fantastyczne

Rysia

2011-04-26T00:35:00.002+02:00

Lubicie dziwnych ludzi, co? No to powiem Wam o jednym! Jest w Warszawie taki facet: Ryszard. Pod wpływem rozlicznych przemian hormonalno-socjologicznych, zdecydował się zostać "Rysią". I teraz chodzi sobie po wszystkich wernisażach, jak to na rozgoryczonego człowieka przystało (darmowy alkohol). Pamiętam, że najdziwniej zrobiło się kiedy, w kompletnym damskim stroju, uroczo zaczesany na Marlenę, przyszedł z dwudniowym zarostem. Oto on - i niech tak zostanie!

Azjatka

2011-04-23T20:23:00.001+02:00

Spotkałem ją w metrze. Wyglądała niebezpiecznie. Słone włosy, słona skóra, słony zad... Azjatka, opalona jak czekoladka. Odważyłem się jednak, wyjąc mój sprzęt: gruby, dorodny i zupełnie łysy - nowy flamaster i nowy szkicownik. To mój pierwszy rysunek w tej technice.

Łukasz

2011-04-21T20:20:00.003+02:00

Chciałbym pożegnać, chłopca z sarmacką fryzurą, powiedzieć mu, cytując obraz Antosia Fałata: "Żegnaj, Pa, pa". Może jesteś gdzieś sto kilometrów od morza. Może nad morzem wcale nie bywasz. A może chodzisz na zakupy do niemieckiego Tesco. Powiedz cokolwiek: czy malujesz? Czy zbierasz kamienie? Masz już piryt, a może same kwarce?
Los Cię rzucił w drogę, za miłością, za mieszkaniem, za dziewczyną i za niczym więcej... Pamiętam! Po prostu: Pamiętam!

A na pożegnalne piwo nie przyszedłem, bo w Poście ni piję.

Pożegnanie z kurami

2011-04-20T13:23:00.002+02:00

To już koniec kurzych ekscesów. Żegnamy się z drobiem, drobnie - trzema rysunkami.
Każdy w swoim życiu poszukuje kury, co by go drapała pazurem i dziobała w odpowiednie miejsca. Jednak - nie jest to łatwe! Ważne, żeby w zagrodzie słuchać koguta i nie zrażać się, kiedy zazdrosne, nabuzowane testosteronem samce, wydziobią nam najlepsze piórko z ogona. Pamiętajcie - słońce świeci i lubi dzieci - reszta je wkurwia.

Gołębie i koguty

2011-04-15T22:04:00.002+02:00

Każdego razu, kiedy jestem na wsi, podglądam życie kur. Ich rywalizację, zaufanie, walki i drobne miłostki prokreacyjne. Kurza pasja dopadła ojca mego i siostrę moją, co mobilizuje ich do kupowania coraz to nowszych, ciekawszych gatunków, a mnie do uwieczniania ich. W kurzej zagródce, pokrytej od stóp do głów siatką (niczym w sekcji ornitologicznej zoo) zagościły również gołębie, dumnie i dupnie prężące swoje pocztowe wdzięki i dźwięki. Dlatego też kogucik w żałobie, że na główkę inne ptactwo mu sryka. Kolory są jeszcze bardziej nieprzypadkowe - jutro wernisaż w czarno-białej kawiarni. Przyjdź! Zobacz! Wygraj!

Dziadek czytający Pismo

2011-04-14T11:26:00.002+02:00

Z mojego dziadka się śmieją, że siedzi smutny na meczach i nic nie widzi poza sportem. Bywa jednak uśmiechnięty. Raz się pokłócił z siostrą o kurze udko. A kiedy na nas krzyczał, ze szczytu lodówki, spadła mu na głowę gromnica. Od tego czasu zaczął czytać Pismo Święte. Jest już przy Nowym Testamencie i nadal nie widzi końca cieniutkich stron. Co myśli, w związku z tym, o Bogu? Niewierzący i ludzie z płytką wiarą nie powinni czytać Starego Testamentu, bo okrucieństwo i bezwzględność Pana jest zatrważająca. Potrafił zabić jedynych synów, za to, że rozniecili ogień nie na tym ołtarzu. W Nowym jest dużo o miłości i to dziadka pociesza - w końcu!

Babcia. Wyrabia chleb.

2011-04-12T00:44:00.001+02:00

Moja babcia. Mi abuela. Wyrabia chleb. Babba Ba Babba Ba - ugniatała chleb! Chleb! To słowo ma potęgę. Okruszek z ziemi podniosę i ucałuję, bo tęsknię po Tobie! Mickiewicz nosi trampki, a Miłosz jara trafkę. Jednak jest chleb! Ten chleb! Nasz chleb! Polsko, matko, córko, nierządnico, macico, matrix, Ewo Drzyzgo . Chleb! Wyrabiając chleb, wyrabiamy cały naród. Polskę.

Kolacja mamy

2011-04-10T11:26:00.002+02:00

Moja mama, na kolację, zdecydowała się zjeść swój przysmak - szproty. Jak zwykle, poobrywała główki i wyciągnęła szkielety. Rozmowy o kimś, o czyimś. Minęła godzina. Tutaj cicho, świeżo.

Wernisaż OSTATECZNY

2011-04-09T00:53:00.002+02:00

Zaprojektowałem plakat, wieszczący o wernisażu - mój ci on! Element graficzny stanowi moja prawa dłoń z charakterystycznym tylko dla mnie i dziadka wygięciem palców (nie możemy ich za to wyprostować). Charakterystyczne dla mnie jest również mylenie liczb (w tym godzin i dat) oraz ciągłe zmiany planów. Teoretycznie - to jest ostateczna wersja - 16. kwietnia, godz. 18.00. Jednak, co przyniesie życie... Oby tylko dużo miłych gości.

Salineczka

2011-04-05T23:54:00.002+02:00

"Witaj Królowo, wiankiem sierści przybrana. Oblicze Twe chwalimy od rana. Kiedy jutrznia święte swoje łaski daje, słoneczko, o Królowo, dla Twojego uśmiechu wstaje". W tej starej i dorodnej pieśni pieskiej mowa o wspaniałej suce: Salineczce. Początkowo mówiono na nią: "Calineczka", ale za sprawą dziennika mojego kuzyna z Ameryki (napisał w nim: "Today I played with Saleneetchcka"), stała się: "Salineczką". Jest to historia miłości i pragnień, zazdrości i zdrowej rywalizacji... Owa suka wylądowała w naszym domu po wiejskiej loterii z fantami (wygrała ją moja siostra). Początkowo Suka No. 2, a dawniej No.1 lub "Czesia", opiekowała się nią, wykorzystując doświadczenia po swoich szczeniakach. Jednak wraz z pierwszą cieczką pojawiły się walki! Podgryzanie nóżek, uszu, zazdrość... Do dziś jedna skarży na drugą, ale jak przychodzi co do czego, lubią się ze sobą przespać. Może to zasługa niegasnącego uśmiechu Salineczki?

Ryszard Oł.

2011-04-04T00:03:00.004+02:00

Nie dbam o prezenty, ani o choinkę. Chcę mieć tylko Ciebie dla siebie. Spełnij moje marzenie - wszystko czego chcę to Ty! Dzwonki, dzwonki, cerkwie i ikonki. Wszyscy tańczą i się śmieją - tak wyglądają moje wizje katastroficzne związane z Armagedonem. Moim zdaniem to będzie w Boże Narodzenie. Zabawnie przyłapani, a to na jedzeniu, na płakaniu, na pierdzeniu, na piciu kawy. Ktoś zdąży wejść, kilka osób szybko wyjdzie. Jednak jest wiosna i trochę tego nie lubię.
Na rysunku prof. Osadczy, który chciałby Wam wszystkim przekazać, że nowy, lepszy i odklęty wernisaż będzie 15. kwietnia, o godz. 18.00! Zapraszam i sobie wypraszam nie przyjście!

WERNISAŻOWA KATASTROFA

2011-04-02T01:54:00.001+02:00

W związku z katastrofą podczas instalacji prac, wernisaż przesunięto o tydzień lub dwa!

Edigu głosi o wystawie

2011-03-31T00:48:00.002+02:00

Edigu - weterynarz i weteran modelowy, w trzech swoich odsłonach (w tym, jednej z blizną na poliku), zaprasza Państwa bardzo serdecznie i namiętnie i seksownie i śmiesznie i na wesoło i na smutno i stypa i ślub i party with Ke$ha, na moją wystawę, która odbędzie się 2. kwietnia, przy ul. Bagatela 11, o godz. 18.00 w Stolicy Polski. Pozdrawiam, całując po sercach złaknionych goryczy.

Klaudyma

2011-03-30T00:43:00.003+02:00

Chociaż na drogach nie ma już śniegu, warto spojrzeć w ogniste strony, gdzie od emocji płonie cała (a może nawet dymi?): Klaudyma. Włosy ma ogniste, jak ziemia w Argentynie, a oczy jakieś tam - nie zwróciłem uwagi. Płonie, płonie, płonie! Jest rozpalonym wrzodem, jątrzącym się orientem. Może ją ochłodzę, swoim ślinotokiem. Życie moje zwłokiem.

Tadeusz dla Julii

2011-03-25T23:05:00.002+01:00

Po wieczerzy już zmyte naczynka, w łóżku leży tępa blondynka, którą los na pociechę mi dał, za Podkowińskiego "Szał". Nastawiony już budzik na szóstą, mętnie senne odbija mnie lustro, tylko ja czuwam jeszcze, w moim oknie na piątym piętrze i, w uśpiony Żoliborz, wciąż krzyczę: "O, Julio - gdzie jesteś kochana? O, Julio - już czas na mojego banana! Otworzyłem ci okno, na tę moją samotność... O, Julio... Narysowałem Tadeusza! Tego Tadeusza!"

Karla w berecie

2011-03-20T19:49:00.004+01:00

Nie potrzebnie się snuję jak cień. Psy nie obudzą mnie z drzemki. Nowy krawat nie zmieni niczego, a mój fryzjer nie umie mnie strzyc. Mógłbym nosić przy sobie szkicownik, ale to nic nie pomoże. Widać miałem pecha... Nie kochasz mnie. Nic na to nie poradzę, że jest inaczej niż bym chciał. Będę siedział z tą pochmurną miną. Już prawie nienawidzę... No, po co mi to było? Po co poszedłem właśnie tam? Co mi z tej mojej urody, że mam mało lat? Mam takie miękkie włosy na karku i te za blade rzęsy - to źle!
To przecież nic nie znaczy, że jestem z tobą sam na sam...

Etiopia dekoracyjna

2011-03-15T00:10:00.001+01:00

Obi Oba - dwa światy, a on jest Edjigu (czyt. Edżigu). Po wnikliwej obserwacji i pytaniu: "Skąd jesteś?", stwierdzam, iż pochodzi z Etiopii - kraju, gdzie chrześcijaństwo dotarło jako pierwsze za pośrednictwem św. Matusza. Niech będzie, co nie?
Dzisiaj dużo rozmawiałem ze starymi ludźmi, którzy patrząc na moje obrazy powiedzieli mi tyle prawdy, iż uznałem: "Moje prace powinny nosić ubrania, bo mnie zupełnie obnażają". Starszy pan chciał nawet ten rysunek sobie powiesić, a passe-partu do niego dobrał pod kolor płaszcza. Płaszczka.

Tadeusz

2011-03-08T16:04:00.001+01:00

Tadeusz nosi kapelusz i okulary marki "Karki". Ma takie metroseksualne adidasy, więc wszyscy myślą, że jest seksi. Gnie swoje chude ciało na dyskotekach, gdzie grają jego znajomi didżeje. Lubię go w samochodzie, jak zakłada stringi do baru. Nazywają go: "Nogami", albo "Zrób mi jajka". Jednak on osobiście woli robić zdjęcia i statystować przy filmach.

Klem Po

2011-03-03T22:35:00.002+01:00

Klem Po to samo zło. Ma usta i oczy oraz włosy. Jest również posiadaczką nosa i krocza. Pędzi w podskokach, jej ulubiony narkotyk to koka. Tańczy nago w snach, a na jawie tarza się po trawie. Pit Bull by o niej zaśpiewał, ale że jej nie zna... To nie ma piosenki o Klem Po.

Franek

2011-02-28T19:38:00.003+01:00

Pozycja, jaką przyjął współczesny świat to: "od tyłu". W moim mniemaniu oznacza to, iż nawet Alicia Keys nie ma racji, a cytować zespół Roxette to "ostry przypał". Jednak... Jak zaśpiewać inaczej o artyście, niż: "Listen to your heart", czy "I'm keepin' falling"?! Znalazłem sposób (oby okazał się dochodowy!). Postanowiłem sportretować wszystko i wszystkich! Kant próbował opisać cały świat, Grecy... Dlatego narysuję cały swój świat - ludzi, rzeczy, zwierzęta z mojego najbliższego otoczenia. Może to nie muzyka, może nawet nie wystąpię w "Sylwestrze z Dwójką". Kto by dbał o takie błachostki? Dzisiaj uderzyłem Franka w twarz - oto on! Studiuje razem ze mną i ma czarne palce. Idę dokończyć szarańcze, a z wczoraj zostało mi jeszcze trochę miodu.

Czaszka z Barana na Jom Kippur

2011-02-24T00:43:00.003+01:00

Roztańczona, rozśpiewana jest krew barana. Składam ją w ofierze na ołtarzu sztuki wycenionej: 4,99 PLN. Bezwstydna cena akwarelek w Carrefourze zachęca do pracy twórczej, podnieca, kręci, staje, wilgotnieje! Dzisiaj był taki wernisaż: Hanna Bakuła, jej prace, moje wspomnienia cudownych chwil spędzonych w tym kontrowersyjnym towarzystwie i "Autoportret" datowany na 1981. Wiecie, co pomyślałem? "Przecież wtedy, nawet moi rodzice się nie znali!". Skoro istniało tyle dobrej sztuki przede mną, to gdzie ja się do kurszawy nędzy pcham? Dlatego - dzisiaj, w Jom Kippur - zamiast koguta - składam barana, a zamiast obmyć się w mykwie, ubabrałem się akrylkami. Wodo, płyń za mną (bo nie "Ogniu")!

Portret pani Małgosi na 10 sekund przed samobójstwem

2011-02-21T22:50:00.003+01:00

Porozrzucałem rzeczy na krześle i straciłem kontrolę. Chcę trafić, ale czy mi się uda? I biegnę! Wszystko dobrze się składa - obliczyłem, że skok z 5. piętra ustawi moje ciało w pozycji godnej da Vinciego. Ciach! Pierdolnąłem w drzwi!

Źle jest biegać jeleniowi, gdy go zdybią.

2011-02-05T19:40:00.002+01:00

Tu bym wypłynął, tam bym wypłynął - komuś by płaszczyk zginął. Tak jak moja Babcia, jeździłbym karetką, pod opieką czyiś łez. Nie widzicie, to posłuchajcie: "W łeb się popukajcie i - broń Boże - nie zmieniajcie mnie". Dla Was rysuję, dla Was pracuję - dzieci nie lubię, z sąsiadką się czubię - HA ha. A gdy ktoś zapyta: "Chcesz iść do kina?", to głuchy jestem jak pień. Ciężko, jak ciężko, jest wrócić na świat, gdy się leży w grobie.

Małgosia Złota

2011-01-27T21:36:00.005+01:00

"Pantofla złotego przyodziałam i złotym długopisem w miśkę się zaćkałam."
Panowie lubią Panie, kiedy te są grzeczne i posłuszne, a jak im rozkażą, to udają nieustępliwe, dla lepszego pożycia. Łóżko się trzęsie, pościel szeleści. Wszystkich Was pytam: "Macie dreszczyk?"

Portret rozwodowy

2011-01-23T18:55:00.002+01:00

Rapier. Są takie chwile, gdy zostaję sam. Mogę biegać wzdłuż swojego serca i to jest okej. Dopijam jogurt, bo już nie "sok z brzoskwinki". Nie próbuję wydusić mleka. Nawet nie zamierzam, przy pomocy palca, miękko wchodzącego w cytrynkę bez włosów, skwasić sobie herbaty. Została mi pościel i dzisiejsi goście, chociaż ja wcale nie będę z nimi pił. Nigdzie też nie pójdę.

Zuzanna, ale nie ta sama

2011-01-19T18:36:00.001+01:00

"Zajrzyj we mnie jeszcze raz, umaż moim śluzem swoją twarz. Będzie pięknie i cudownie, bo masz takie śliczne usta."
To było wulgarne, prawda? Tak, też zauważyłem ten fakt.
Dobrze... Tutaj macie rysunek niegdyś mojej modelki, a teraz wykładowczyni.
Posłuchajcie bitu, zjedzcie szpinak, no sex przed ślubem!

Portret Małgorzny

2011-01-16T19:09:00.002+01:00

"Motyw portretu towarzyszył artystom od wielu wieków. Było on dla nich interesujący pod kilkoma względami: po pierwsze, chodziło o chęć uwiecznienia portretowanego w danym momencie jego życia; po drugie, rysowanie portretów wiązało się z wykazaniem biegłością rysunkową. Charakter, uchwycenie światła - były to wyzwania dla każdego artysty. Podobnie jest w przypadku prezentowanego tutaj rysunku, stworzonego przez Mikołaja Sobczaka. Dokonuje on swoistej syntezy postaci, poprzez ukazanie tylko jej oblicza. Pochopne wrażenie niedbałości, szybko niknie, kiedy przyjrzymy się pracy bliżej: lekkość i precyzja w oddaniu twarzy, miękkości skóry, trafienie w charakter postaci, to tylko niektóre z cech, wyróżniających prace tego artysty, a także jego biegłość rysunkową. Rysunek tej jest spójny z całą twórczością Sobczaka, gdyż nawiązuje do jego wieloletnich fascynacji człowiekiem i psychologią."
Magda Geissler

Moje lubienie Dubuffeta

2011-01-10T17:36:00.003+01:00

Wwierca się w nią. Czasami nawet bierze siłą. Chociaż ma spojrzenie dziecka, to resztę w pełni rozkwitu i gotowości do użycia. Słychać lekkie, śluzowate klapanie. Rozpycha i patrzy tymi oczami dziecka. Art brut? Brudne prześcieradło? O tym jest ten rysunek.

Przerwane objęcia

2011-01-08T23:03:00.002+01:00

Czy to nie smutne? Gdzie jest Shaggy? Ostatni plakat z serii do filmów Almodóvara.
Przyjdzie taki czas, kiedy w Japonii trzeba będzie za to bulić 300 dolarów, a ja przejdę się po Honsiu, zauważę w Galerii "Naju'ukuna" ten plakat i powiem: "Cholera, skąd oni to wygrzebali?!". Podejdę bliżej, bo wzrok nie ten. Uśmiechnę się do siebie: "300 dolców, psia mać!". Shaggy!

Good night Dżazwi!

2011-01-05T23:43:00.003+01:00

Za krokiem krok. Taki powrót. Nie pierwszy raz, zmorzył mnie sen. Był trochę po hiszpańsku, trochę po polsku. Co gorsza - sny są na odwrót (tak mawia babka)! Pamiętam, że rektor płakał z zachwytu nad moimi pracami, dziekan pisała o nich poemat, a ja miałem swoją gwiazdę - siebie. W papier wtulam twarz, nie słyszę już głosu. Mam ranę na palcu, więc ten rysunek zrobiłem lewą ręką.
Bon voyage!

Kobiety na skraju załamania nerwowego

2010-12-19T00:18:00.002+01:00

W filmie były cztery kobiety i czerwone gazpacho, do smaku którego trzeba dojrzeć, jak do muzyki Beethovena. Właściwie, to boli mnie głowa i nie chce mi się nic więcej pisać.

Przemień mnie i zwiąż mnie!

2010-12-17T03:18:00.002+01:00

Zbliża się okres, kiedy nadejdzie czas na podsumowanie dekady i pytanie, dlaczego, w listopadzie, nie wybuchła III wojna światowa, tak zagorzale zapowiadana przez bułgarską babcię. Zbliża się również okres świąt Boże Narodzenia. I powiem Wam to, co wszystkich dziwi - w mojej rodzinie nie daje się prezentów. Pierwsze pytanie: "A co? To wy niewierzący jesteście?". W tym sęk, że jesteśmy i to chyba za bardzo. A sęk No. 2 w tym, iż wierzący właśnie na prezentach budują święta. Ja wiem, że one, w sumie, są zmyślone: pierwsi chrześcijanie wspominali narodziny Pana Jezuska (nazywanego później Chrystusem) w kwietniu, a nawet maju. Datę grudniową przyjęto jako dzień przesilenia, czyli "Narodziny Słońca". Taki symbol - Ta-dam! Powiem więcej - jakże kurewsko się cieszę, że nie dostanę prezentu, a tym bardziej go nie dam (chociaż mam na imię Mikołaj). To takie odprężające, jak kąpiel, przy świeczkach i muzyczce (os obiście tego nie lubię, ale wiem, że niskie kobiety owszem, więc postanowiłem im poświęcić ten fragment textu). Na sam koniec, pozostaje pytanie, po co piszę o tym wszystkim? Otóż zmierzam ku temu, że skoro moja rodzina ma wpisane w tradycji bycie na opak, to i ja zrobiłem na opak - zmieniłem kolory w plakacie, na potrzeby serii. Oto nowe "Zwiąż mnie".

Zwiąż mnie!

2010-11-23T18:00:00.003+01:00

Chcę cię pocałować w Paryżu, trzymać twoją rękę w Rzymie, być nagim, podczas burzy, spełnić wszystkie sny z tego kraju. Połóż się na mnie. I teraz, teraz... Pragnienie, krwawienie, czekanie - na ciebie. Uzasadni moją miłość! Chce być tobą. Nienormalnie. Chcę być twoim ojcem, twoim bratem, Kochanie. Chcę być twoim kochaniem. Całuj mnie, o tak! Pragnienie, krwawienie, jęczenie - przez ciebie. Osądź moją miłość! Uczę się, płonę. Przez ciebie. Uzasadnij tę miłość!
Co zamierzasz zrobić?
Mów do mnie. Opowiedz o swoich snach, lękach. Boisz się? Znasz tę historię? Umiesz latać? Konie na bananach? Ta przyjemność bycia tutaj.... Pozwolisz mi być tatusiem? Kochaj mnie, o tak, kochajcie! Chcę być teraz dzieckiem. Pragnienie, krwawienie, czekanie - na ciebie!
Jestem otwarty, a ty? Gotowa?

Urodziny

2010-11-21T18:16:00.002+01:00

"Taki pejzaż" - ilustracja do wiersza Andrzeja Szmidt

Dzisiaj są moje urodziny.

Kika

2010-11-17T16:59:00.004+01:00

Jestem wstrętnym cynikiem, który nie chce nic, prócz czekoladki. Uwielbiam czekoladkę, a zwłaszcza kiedy, pod naporem języka, staje i wdzięcznie pręży się w świetle księżyca. Na kształt guziczka. Tego pragnę. Tylko.
Nigdy jeszcze za dużo nie wypiłem, nie zgubiłem kluczy, telefonu i zawsze pamiętam nazwę klubu, w którym jestem.
Tylko tańcz! Tylko tańcz! I bądź lekko porażony, kakiem i jo jezdym! Otóż - postanowiłem zaszaleć, szaleństwem. Dookoła mnie ludzie. Jest cool, a ja widzę podwójnie. Robię licencjat z plakatu, a aneks z... Plakatu. Super, nie? Wiele kobiet tarza się po podłodze, Akon daje czadu z seksowną "bitch", a biodrami kręcą tam i tam. Będzie okej! Kocham to nagranie! U, je!

Kate Mosz

2010-11-12T13:20:00.002+01:00

Jej eyeliner biega w konstelacjach, dla mnie - moi drodzy! Jeśli tylko mógłbym z powrotem włożyć moje chemiczne serce, na miejsce, myślałbym jaśnie!. Bejbi, czuję się spoza tego świata! Bejbi, nie jesteś inną dziewczyną! O, o, o! Moja miłość z przyszłości! Bejbi, możemy zbudować dom między gwiazdami? Bejbi, gdzieś w galaktycznym barze? O, o, o! Moja futurystyczna miłość!
Jej maskara biega w konstelacjach, dla mnie - moi drodzy! Jeśli tylko mógłbym włożyć swój mózg choć na minutę, myślałbym jaśniej!

Western Side Story

2010-11-07T23:41:00.002+01:00

Dzikość była w ogniu. Nikt nie może mnie ocalić, oprócz Ciebie. Dziwna chęć pożądania sprawi, że głupi ludzie zaczną to robić. Nigdy nie śniłem, że będę potrzebował kogoś takiego jak Ty. Nigdy nie śniłem, że poznam kogoś takiego jak Ty. Nie chcę się zakochać. Ona tylko złamie mi serce. Nie, nie chcę się zakochać. Mogę tylko łamać serca. W Tobie. W Tobie. Gitara. W Tobie. W jakie chore gry zamierzasz zagrać? Żeby sprawić, iż czuję się na drodze do...Jakie chore rzeczy zamierzasz zrobić? Pozwól mi śnić o Tobie! Jakie chore rzeczy widzisz? Nigdy nie czułaś tej drogi. Jakie chore rzeczy... Śnić o Tobie... Nie, nie chcę się zakochać. Ona złamie ci serce. Nie chcę się zakochać. W Tobie. Muzyka. Takt. Takt i plaża. Dzikość była w ogniu. Nikt nie może mnie ocalić, oprócz Ciebie, Polsko.

Zgwałcona i obgryziona przez psy

2010-11-02T21:15:00.002+01:00

Słuchajcie, lubię zbrodnie i co tu ukrywać - nie popełniam ich. Thrillery są najlepsze! Zwłaszcza tam, gdzie ginie dziewczyna i prosi o życie. Poza tym szkolę się - od wielu już lat - w jedzeniu, podczas oglądania ohydztw: zjadam kanapkę przy autopsji, piję kolę, kiedy mąż zabija żonę wiertłem, mlaskam, w momencie pochówku zwęglonych zwłok w wysokich Andach. I rysuję!

Plakat na wystawę

2010-10-29T21:24:00.002+02:00

Szanowni Ludzie, oto plakat mojego projektu. Zaprasza on na wystawę prac poplenerowych. Artyści młodzi i nie. Dobrze wiecie, że ja też tam będę. Wszyscy święci balują w niebie, z dupy sypie się kurz, a ja to ja, a Ty to Ty. Idea plakatu kryje się w buddyzmie, hinduizmie i "Avatarze" - jedność człowieka z naturą. Centaur - świetny przykład. Chociaż mnie chodziło o pół człowieka, pół pieska... Coś na mój kształt i podobieństwo.

Róż w kroczu

2010-10-23T23:11:00.003+02:00

- M, wytrawny smak, bogaty aromat...
- Chyba wiem, o czym mówisz...!
Słychać zderzenie kieliszków
- Yyy... Voila!
- Rysunek Mikołaja narysowany różowym długopisem...?
- I ta poza...
- Rewelacyjny!
- I krocze...
- PERFEKCYJNY FINISZ!
Śmiech z odchyleniem głowy do tyłu
- Mój sposób na udany rysunek!

Dziwny sen

2010-10-22T13:19:00.001+02:00

Gdy emocje już opadną, jak po wielkiej bitwie: "Spłucz!". Tu, tu, tu, turutu! Chociaż nie mam zmysłów, jestem sobą i tak - NIEPOKALANY!

Miałem sen, że jest okno na Plantach otwarte.
Gówno jest moczu warte.
Stare miesza się z nowymi, a my się kurwimy.
Leżymy na łóżeczku.
Ej, idziesz się okocić?
Tak.

Brzydki rysunek z Minorki

2010-10-20T20:54:00.001+02:00

Minorka, ekstaza emocji, o-o-o-o! To Minorka! Minorka, chodź na dyskotekę, o-o-o-o! To Minorka. Tak, tak - to Minorka

Akt w kolorze wszelakim

2010-10-19T01:26:00.001+02:00

Roztańczona, rozśpiewana, spedalona - cała ona i ciała. No caluśka! Kolorki... Już nienawidzę Cię, tak kolorowo! "Narysuj mnie, nawet gdy nie będę chciała! Narysuj mnie, narysuj mnie, mocno tak!"
Du du du du - solówka gitarowa.

Dłonie

2010-10-17T23:01:00.001+02:00

To są dłonie mojej siostry. Szła na pierwszą dyskotekę i pomalowała sobie paznokcie na czerwono! Było szałowo.

Święte dziwki na skazanie

2010-10-12T21:48:00.003+02:00

Pracę tę, swojego czasu, zatytułowałem: "Dziwki na skazanie". Teraz tak rozważam, głęboko w swoim wszechdobrym sercu, czy dziwki zasłużyły na skazanie. Niektóre przecież zarabiają na całe rodziny,a nawet - znałem taki przypadek osobiście - są zmuszane przez mężów-stręczycielów! Może, więc warto nadać tytuł: "Święte na skazanie"?

Moja pierwsza autopsja

2010-10-10T23:55:00.002+02:00

To było w letnim kinie, na końcu sali, gdzie całują się pary. Moja pierwsza, autentyczna autopsja. Łech, do dziś wspominam ohydny zapach przeciętego jelita.

Dziewczynka i tatuś

2010-10-05T17:27:00.002+02:00

Wesoły dzień na nastał! Chrystus z grobu zmartwychwstał? Nie, nie o to chodzi. Hava nagila? Nie. Właściwie to źle zacząłem, bo dzień zwyczajny, może z tym wyjątkiem, iż na akademię poszedłem pieszo, a zły człowiek (profesor) powiedział: "No, nie podoba mi się pański rysunek. To nie jest moje ukochane dziecko!". Jasne, że nie Pańskie! Moje! Ale też go nie lubię. W ogóle nie lubię dzieci, bo uważają, iż są mądre, biegają, krzyczą i starają się zebrać na sobie uwagę, odwracając ją ode mnie! To niedopuszczalne. Dlatego narysowałem dziewczynkę w trumnie.

PS.
Tak naprawdę, to wzruszyła mnie myśl, że umiera dziecko.

Szwy na ryju

2010-10-04T19:46:00.001+02:00

Grrr... Świat jest zły. Te rysunki opowiadają o tym, jak cierpię, jak również - jakie są moje korzenie (wszyscy w rodzinie to farmaceuci lub lekarze). Dziękuję.

Elektryk

2010-09-27T19:15:00.002+02:00

Wiecie co? Czytałem kiedyś wywiad z Dwurnikiem. Powiedział, że nie ma tematu, na który czegoś by nie narysował/namalował. Zachciało mi się powiedzieć to samo o mnie. Narysowałem, więc pana elektryka, naprawiającego gniazdko. Stwierdził, że robił je: "Jakiś artysta". Może i w kablach też sztuka?
Nie lubię tego rysunku, ale muszę zapchać dziurę. Nic mi się nie udało, hej!

Koty

2010-09-18T22:04:00.002+02:00

Wszystko mnie paranoicznie śmieszy, aż wróciłem do pisania dziennika, czemu oddałem się bez reszty, przesiadując nad nim po 6 godzin, co - w rezultacie - czyni zeń formę, praktykowaną przeze mnie w dzieciństwie: opisywanie dnia połączone z analogicznymi wydarzeniami przeszłości. Tak powstawały: "Wspomienniki", które dałem w prezencie dziewczynie i teraz tego żałuję, bo ani nie mam wspomnień, ani dwóch grubych "Wspomienników".
Dzisiaj rozbawił mnie ten rysunek, który znalazłem w teczce pięknie opisanej: "Wakacje". Ważne jest to, że nie powstał w marcu (na co wskazywałby temat), a narysowałem go pod wpływem kopulacji piesków na moim stole. Wszystko na opak!
I ta kotka wpatrzona w Boga... Nie mogę!

Królik

2010-09-03T01:32:00.001+02:00

Na wsi panuje straszna choroba. Dwa króliki padły u Zielińskiego, a jeden u nas był osowiały. Zrobił mu portret, kiedy wpadł w katatoniczny stan. Kto by się spodziewał, że będzie to portret trumienny? Tuptuś odtupał.

Burdel Mamas y Burdel Papas

2010-08-29T22:22:00.002+02:00

Wróciłem z Krakowa. Tak, wiem - nikomu nie mówiłem - czyli powiedziałem wszystkim. Wróciłem i przywiozłem szkice Burdel Mam i Burdel Papy z Nieporętu, bo po drodze odwiedziłem różne miejsca. Kocham Cię!

Pieskie życie

2010-08-23T17:38:00.002+02:00

Być może ostatni raz w życiu (lubię turpistyczne akcenty!) było dane mi zrobić ilustracje opowiadania dla dzieci, napisanego przez dzieci, a właściwie - należy użyć liczby pojedynczej. Już wyjaśniam! Julia, którą znacie z różnych portretów na tym blogu, stworzyła wyjątkowo piękną (bo wzruszającą i naiwną) historię o dziewczynce, która była biedna i mieszkała na wsi. Pewnego dnia, w ogródku, znalazła błąkające się szczenię. Tresowała je, bawiła się etc., etc. Jednak rodziny nie stać było na utrzymanie dzieci, a co dopiero zwierząt! Niestety, piesek musiał odejść. Dzień przed oddaniem go, zniknął. Jednak po kilku długich nocach, wrócił, pomimo spisania go na straty, z plikiem banknotów w pysku. Okazało się, iż pobiegł do miasta, gdzie prezentował przechodniom sztuczki, których nauczyła go dziewczynka. Tak zarobił pieniądze bardzo pomogły rodzinie.
Koniec!

Moc Carmen

2010-08-20T14:08:00.002+02:00

"Oniegin, jak skrywac nie stalu - zjezum mna - ja lublu Tatjanu!", ostre uderzenia trąb w uwerturze "Mocy przeznaczenia", skoczna "Habanera", jakby dziwne "Va pensiero". Wieczór z operą, to wieczór pełen... Szkiców!

Moje Faras

2010-08-18T01:16:00.003+02:00

Wiedziałem, że to wybuchnie! Zawsze, kiedy odwiedzam Muzeum Narodowe w Warszawie, muszę wejść do sali, gdzie zgromadzono freski z Faras. W całym zgiełku afer, one trwają - porażając mnie - jedynego, który je odwiedza. Po latach fascynacji, zdecydowałem się wdepnąć w ruiny katedry z Faras. Oto moje sparzone stopy!

Ryba

2010-08-14T00:38:00.001+02:00

Mój dziadek uwielbia łowić ryby. To ciekawe, bo nie popuści żadnej. Nawet najmniejszą przerobi na kotlety. Na pierwszym rysunku, siedzi i zatwardziale "skrobie" okonki. Trudna jest ich łuska - nawet dla fachowca. Na drugim rysunku, ryba już dogorywa swojego żywota, przyduszając się na słońcu.
- Ale te ryby są jeszcze żywe - mówi mama.
- Dasz je na pięć minut, na słońce i sprawa załatwiona. Bez żadnego ogłuszania! - odpowiada dziadek, zachęcająco, jak z reklamy.

Drób

2010-08-09T15:13:00.002+02:00

Jestem wam wierny - i zawszę będę. Drób! Drób! Drób! Babę zesłał drób. Jeśli drób istnieje. Drób ojciec. Drób stworzył świat.

Gęsi

2010-08-04T23:35:00.003+02:00

Kiedy szedłem się kąpać nad jezioro, w swoim lekko przyciasnym szlafroku, zatrzymała mnie Julia. Na plaży są gęsi. Przywędrowały - być może od sąsiada, być może od sąsiadki. Po prostu sięgnąłem do kieszeni po szkicownik i utrwaliłem to, co widziałem, czekając aż przestaną brodzić i będzie można spokojnie wejść do wody.